SVIJ MO15-1 – IJmuiden MO15-1

8 november 2019

SVIJ MO15-1 tegen IJmuiden MO15-1: Spannende kraker met 3-0 winst!

:”Diaan, Diáán! We hebben vandaag met 3-0 gewonnen, wordt het niet weer eens tijd, voor een lekker positief verslag!” vraagt een mede moeder aan mij na de spannende wedstrijd SVIJ-IJmuiden.

Voetballen tegen IJmuiden, dat is en blijft voor ons een historische wedstrijd. Dús alleen dat al zou een verslag kunnen opleveren. Een aantal speelsters zijn, in de afgelopen jaren van IJmuiden overgekomen naar SVIJ, terwijl, mij het eerste jaar, van onze meiden tegen IJmuiden me nog goed in mijn geheugen staat gegrift ( én dat zegt wel wat hoor, met mijn geheugen) De allerlaatste wedstrijd van dat eerste seizoen, speelden we uit tegen IJmuiden, en of zij werden kampioen of wij werden dat jaar kampioen. We hadden zeker een leuk team, en dat eerste jaar, was er van alles voorgevallen, dat ik vond dat we zeker mochten winnen, maar ja, daar draait het niet om in de sport. Kortom, we verloren, nipt. Aan de ene kant een teleurstelling omdat we het eerste voetbalseizoen zo graag mooi hadden willen afronden, maar aan de andere kant, had IJmuiden iets meer ervaring en waren we strijdend en knallend ten onder gegaan. IJmuiden, had van te voren al laten weten, wat de uitslag ook zou worden, beide partijen zouden iets uitgereikt krijgen omdat we,  zo wie zo, eerste of tweede van de competitie zouden worden. De scheidsrechter van IJmuiden ( inmiddels een bekende van ons), begeleidde de wedstrijd als een officiële KNVB wedstrijd en dat alleen al voelde uniek. Na een spannende wedstrijd, verloren we met een puntje verschil. En inderdaad, naast de stuiterenden meiden van IJmuiden, hadden ze een feestelijke snoeptaart gemaakt voor onze speelsters gemaakt.

Teleurgesteld gingen we terug naar SVIJ, maar onze “ervaren SVIJ” moeders, hadden  een  “SVIJ-met- je- sportkleding-onder-de-douche-feest- met- kinderchampagne-geregeld.”   En daarna, werden alle kampioenen opgeroepen om van de SVIJ trap af te dalen en een beker in ontvangst te nemen. Voor ons geen beker, maar wel een eervolle vermelding én de afdaling van de trap en het applaus van de andere SVIJ’ers. Dus, de sportieve tranen waren snel opgedroogd bij de jeugdigen en is deze wedstrijd bij mij in ieder geval als een prettige ervaring bij gebleven. Overigens, zijn wij die komende jaren daarop, vaak als tweede geëindigd, nog nooit als eerste, nooit als derde, maar de eeuwige tweede van de ranglijst. Maar eerlijk is eerlijk, de gezelligheid en sportiviteit is er nooit minder op geworden.

Dwaalde ik af? Sorry… Oh ja, de wedstrijd van vandaag! Ik had lekker gekeken, zoals voetbalouders dat mogen doen, zonder een verslag mee te pennen, maar dat schijnt de andere mede ouders, niet zoveel uit te maken, :”Kom Diaan, schrijf gewoon op, lekker gevoetbald, je weet wel, het tikkie-takkie machine was weer op dreef, het eerste doelpunt was gescoord door  Rakkie, met een voorzet vanuit de verdediging, dat was dit keer je eigen dochter Annebel, dat is echt verslagwaardig, via Ilana, tikte Rakkie hem er mooi in! Daarna werd het 2-0 door een mooi doelpunt van Julia, en het derde doelpunt werd gescoord door Ilana, met handschoenen aan, ja zet dat ook maar in het verslag. Sophie deed het ook  goed, met haar nieuwe voetbalschoenen aan, en vergeet niet op te schrijven dat Rox, de bal met een sliding uit het doel heeft gehouden.  De verdediging stond als een huis, met Nikita,  de Jan Wouters achterin, de stofzuiger die alle ballen weg werkt. Ook Zoë K., Annebel, Megan stonden hun vrouwtje, waardoor de ballen door werden door  geschoven door Sophie, Demi D, Demi R, Nanou, Zoë S, en voorin verwerkt konden worden tot voorzetten en doelpunten door Ilana, Julia, Rakki. Prachtig, als de geoliede machine als een treintje werkt. Vandaag was zo’n dag, dat ondanks de regen, de meiden straalden en de ouders onder de paraplu’s weg waren gedoken en/ of vanuit de kantine de wedstrijd konden volgen.

Na de wedstrijd komt  ook trainer Gerard, zich nog even melden bij mij, :”Zeg, Diaan… Wat een prachtige wedstrijd voor een verslag!…” :”Jáááááá, nu weet ik het wel! Ik heb in het weekend ook een sociaal programma hoor…”:”Já natuurlijk, maar als je het verslag dan toch maakt wil je er even inzetten, dat ik trots ben op de meiden, dat ze super mét elkaar hebben gevoetbald, en dat het ook fijn was dat het team compleet was, daar word ik ook zo blij van.”

En als ik dan eindelijk het SVIJ complex wil verlaten komt Marco Wigchert, nog even de SVIJ trap afgedaald… :”Zeg Diaan….”

De middag op dezelfde dag, wandel ik met mijn gezin door Artis, áls ik een verslag, wil maken, is het wel handig dat ik even wat aantekeningen maak. Aan gebrek aan computer, pen en papier, tik ik wat dingetjes op in mijn telefoon, waarop mijn gezin moppert :”Mám, nu lopen we gezellig aapjes te kijken en ben jij weer bezig met je telefoon!” :”Ja, je hebt gelijk lieverd, maar er is best wat vraag, naar een wedstrijd verslag!” Mijn gezin zucht en steunt… :”Heb je haar weer!” Grappig, dat het verslag bij vele leeft, maar bij mijn gezin toch wat minder. Nou ja, ik stop mijn telefoon weg. Ik geloof ook niet, dat het zozeer om de inhoud ging van de wedstrijd  maar wel om het resultaat en niet te vergeten het verslag! Dus heb ik een samenvatting gemaakt van de woorden van andere ouders. Zo kan het dus ook.

Groeten van Diana, en de dieren uit Artis.  


Geef een reactie